სესილი ღვინჯილიას მოხსენება კონფერენციაზე – ჩემი ხმა საზოგადოებაში


მე ვარ სესილი ღვინჯილია, 21 წლის.

საჯარო სკოლაში სწავლა დავიწყე პირდაპირ მე-6 კლასში, მანამდე დავდიოდი დღის ცენტრში და არასოდეს მივლია საბავშვო ბაღში. მე მოვხვდი იმ პირველ ნაკანდში, ვისთვისაც გაიღო საჯარო სკოლის კარი.

სკოლაში სწავლამ დიდი გამოცდილება და ბევრი მეგობარი შემძინა. შარშან დავამთავრე სკოლა და ჩავაბარე პროფესიულ სასწავლებელში „ბართენდერის“ პროფესიაზე, ეს პროფესია მე არ ამირჩევია, გიგომ მირჩია და რადგან არჩევანი ამ სპეციალობასა და მზარეულობას შორის მქონდა ამიტომ ავარჩიე ეს, მაგრამ არ ვიცი ვიმუშავებ თუ არა ბარში.

ისე, კი მინდა მომავალში ჩემი კაფე მქონდეს. ვოცნებობ ეს მოხდეს ბათუმში, სადაც საღამოობით რომანტიული ცოცხალი მუსიკა იქნება და ივლიან შეყვარებული წყვილები, მე ვიქნები კაფეს დიასახლისი და ყველას მყუდრო გარემოს შევუქმნი, რადაგანც ვთვლი, რომ ადამიანებს შორის პოზიტიური ურთიერთბა არის მთავარი ღირებულება და ჩემი ცხოვრებაც ასე მინდა წარიმართოს.

მე ვფიქრობ ჩემს მომავალზე, რომ მეყოლება ჩემი ოჯახი, ძალიან სიმპატიური ქმარი, რომელსაც ექნება ცისფერი თვალები და მეყვარება ძალიან, იმასაც ძალიან ვეყვარები და ყოველთვის ვეცდები კარგი ცოლი და დედა ვიყო, მეყოლება შვილები, თუ ჩემი ქმარი დამაფასებს და ყოველთვის მცემს პატივს.

მე მაქვს უფლება ვიყო ბედნიერი ქალი და ბედნიერი დედა.

ეს არის ჩემი ხმა, საზოგადოებაში

დატოვე კომენტარი

დატოვე კომენტარი

gabo_ge

პიარის გურუ ✔ სოციალური მედიის მამა ✔ მოწყვლადი ჯგუფების მამაგაბრიელი 3:)

მსგავსი პოსტები

კომენტარი:

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

ავტორის შესახებ

გოჩა გაბოძე

გოჩა გაბოძე

პიარის მამა, სოციალური მედიის გურუ , მოწყვლადი ჯგუფების მამაგაბრიელი 3:)

Twitter


FBpage

Instagram

#საოჯახოჯობია

ჩემი მეგობრები ინტერნატში გაიზარდნენ, ე.წ დიდი ზომის ინსტიტუციებში. საზოგადოებისგან განცალკევებულ გულაგებში. სადაც პატიმრების მსგავსად მათ ყოველდღიურობას რეჟიმი მართავს. დანაშაული განსხვავებულობაა, სასჯელი წართმეული თავისუფლება. ყოველდღიურობა: 9 საათზე გაღვიძება, დილით ფაფა, ეზოში სეირნობა, ტელევიზორის ყურება  დიდ საერთო ოთახში და ძილი. კიდევ, კიდევ არაფერი. თითქოს ადამიანს სხვა საჭიროება არ შეიძლება ქონდეს. არჩევანის უფლება ამგვარ დაწესებულებებში წართმეული აქვთ. იმასაც ვერ ირჩევენ რა ჭამონ, სად წავიდნენ სასეირნოდ და როგორ გახარჯონ კუთვნილი მიზერული პენსია. აქ მუდმივად სხვა იღებს შენს ნაცვლად გადაწყვეტილებას, იმაზეც კი თუ რა ჩაიცვა, თმა როგორ შეიჭრა და რა ფერის მანიკური წაისვა. ეს მათი ყოველდღიურობა იყო.

ადამიანებს მსგავსი გამოცდილებით შუაგულ საზოგადოებაში, ჩვენს მეზობლად თავისუფლებასა და დამოუკიდებელ ცხოვრებას ასწავლიან. გზაზე გადასვლით, მეტროს ესკალატორზე გულიანად შებიჯებით, სახლის დალაგების და ხო საჭმელის დამოუკიდებლად მომზადების სწავლებით. 
ასე ხელიხელჩაკიდებულებს ბევრი თავგადასავალი გადაგვხდენია.  შემაწუხებელიც, ფულებს რომ გვიკუჭავდნენ საბრალო მზერით  მოვიშვიშე ქალები. სასიამოვნოც, როგორ ღირსეულად, პატივისცემით და სიხარულით გვხვდებოდნენ. 
ოჯახი და ოჯახური გარემო ის ერთადერთი სივრცეა სადაც ადამიანი ბედნიერია, მისი ინტერესები და შესაძლებლობები რეალიზებული. აკეთებს დამოუკიდებელ არჩევანს და თავად ზრუნავს საკუთარი სურვილების რეალიზებაში. 
საზოგადოება ყველასათვისაა, დაუშვებელია იზოლირება გამორჩეული ადამიანების. 
#community4all
Instagram
@andthenwedanced  პრემიერა კინოთეატრ ამირანში
და ჩვენ ვიცეკვეთ 🏳️‍🌈❤️🇬🇪
@borisbrejcha  in Tbilisi at @summersetfestival
Instagram

ბაბალე

ბაბალე

თანასწორობის მოძრაობა

თანასწორობის მოძრაობა

არქივი